Knowing

Er zijn momenten waarop een idee zich niet netjes aandient. Geen helder beeld. Geen uitgewerkt plan. Eerder een gevoel dat blijft hangen. Een beeld dat telkens terugkomt, tot je er uiteindelijk niet meer omheen kunt.

Dat was het begin van Knowing.

Dit jaar heb ik me kandidaat gesteld om deel te nemen aan Kunst in het Dorp 2027. Een tentoonstelling waarin kunst niet losstaat van haar omgeving, maar er een gesprek mee aangaat. Met de plek, met haar geschiedenis, met de mensen die er wonen en met wat er vandaag in de wereld gebeurt.

En misschien is dat precies waarom dit werk hier moet ontstaan.

Ik wil een grote wereldbol maken. Maar geen mooie, gladde wereldbol met zorgvuldig afgelijnde continenten. Deze aarde krijgt een huid. Een ruwe, onregelmatige huid. Beschadigd. Getekend door wat er met haar gebeurt.

In de oppervlakte verschijnen diepe inslagen en kraters. Verbrande, opgezwollen plekken. Uitgesleten zones. Vervormingen. Plekken waar letterlijk iets ontbreekt.

De aarde draagt haar littekens.

En verspreid over die wereldbol staan tientallen kleine menselijke figuren. Ze zijn klein. Heel klein, tegenover de enorme bol. Sommigen staan alleen. Sommigen lijken te zoeken. Anderen kijken weg. Ze dragen iets van vermoeidheid in hun houding. Misschien verdriet. Misschien machteloosheid.

Ze vertellen niet één verhaal. Ze zijn ons.

Want hoe groot de wereld ook is, wat er met haar gebeurt, gebeurt uiteindelijk ook met ons. Een beschadigde aarde is geen abstract gegeven. Ze raakt ons lichaam, ons huis, onze toekomst, onze relaties. Ze raakt hoe we leven, hoe we kijken en hoe we met elkaar omgaan.

De toestand van de wereld is ook een menselijke toestand.

De breuk

Maar er is één beschadiging die anders is dan de andere. Een grote barst loopt door de hele wereldbol. Geen klein scheurtje dat je pas ontdekt wanneer je goed kijkt. Een echte breuk. Alsof de wereld op een bepaald moment niet langer heel kon blijven.

En toch wil ik die breuk niet verbergen. De randen worden afgewerkt met goud. Niet glad. Niet perfect. Het goud mag dik zijn, onregelmatig, bijna korstig. Alsof de wond niet dichtgestreken werd om haar onzichtbaar te maken. Maar alsof iemand zei: Deze breuk mag gezien worden.

Het goud maakt de beschadiging niet ongedaan. Het vertelt alleen dat herstel niet noodzakelijk betekent dat alles weer wordt zoals het was. Sommige dingen blijven zichtbaar. Misschien is dat juist wat ze waardevol maakt.

Kom dichterbij

En dan is er één plek op de wereldbol die groter wordt dan alle andere. Een grote krater. Donker. Ruw. Verbrand. Gebarsten. Ze bevindt zich zo dat je als bezoeker bijna vanzelf dichterbij wilt komen. Want je kunt niet zien wat erin zit zonder moeite te doen.

En wanneer je door de krater kijkt, verandert het werk. Je verwacht misschien een lege binnenkant. Maar daarachter bevindt zich een volledig witte ruimte.

Stil.

Zuiver.

En helemaal centraal: een klein gouden hart.

Bijna belachelijk klein tegenover de wereldbol. Maar misschien juist daarom zo krachtig. Want tussen alle beschadigingen, alle kraters, alle littekens en alle kleine menselijke figuren is dit het eerste element dat werkelijk volmaakt is.

Misschien zelfs het enige.

Knowing

Het hart weet iets wat wij onderweg soms vergeten. Dat liefde niet iets is wat we eerst ergens buiten ons moeten gaan zoeken. Dat ze niet afhankelijk is van een perfecte wereld. Dat ze er al is. Stil. Klein. Maar aanwezig.

Daarom wil ik de tekst ook niet buiten het werk plaatsen. Geen bord met uitleg. Geen grote boodschap die je vanop afstand kunt lezen. De woorden komen binnenin de krater, vlak bij het gouden hart.

Je moet dichterbij komen. Je moet kijken. Je moet even stilstaan. En misschien is dat precies wat ik met dit werk hoop te doen. Niet vertellen wat je moet voelen. Maar je uitnodigen om zelf te kijken.

There is a secret

the heart knows

before we do.

Love does not need

to be found.

It is already there.

Quietly glowing,hanging in the silence.

Waiting only

for us

to notice.

Kunst in het Dorp 2027

Met Knowing heb ik me dus kandidaat gesteld voor Kunst in het Dorp 2027. Het voelt voor mij als een belangrijke stap. Niet alleen omdat ik graag wil deelnemen aan de tentoonstelling, maar omdat ik steeds meer voel dat mijn werk een plek zoekt buiten mijn atelier.

Een plek waar het kan botsen met de omgeving. Waar het vragen mag oproepen. Waar iemand voorbij kan lopen, even kan stoppen, dichterbij kan komen en misschien iets ontdekt wat hij of zij helemaal niet verwachtte.

Dat is voor mij de kracht van kunst. Niet dat ze alles uitlegt. Maar dat ze je soms heel even anders laat kijken. Naar de wereld. Naar de ander. En misschien ook naar jezelf.

Knowing is voorlopig nog een idee op papier. Een wereldbol die nog gemaakt moet worden. Een huid die nog gevormd, beschadigd en opnieuw opgebouwd moet worden. Een gouden breuk die nog moet ontstaan. En ergens diep vanbinnen een klein hart dat wacht. Niet om gevonden te worden. Alleen om opgemerkt te worden.

Liefs,

Hilde